Vrouwen die oorlog zien

Een schitterend geschreven boek, technisch onaf, maar met een tragische zeggingskracht die niets te wensen overlaat. Jury Orwell Prize

In zijn onvoltooidheid weerspiegelt Vrouwen die oorlog zien de levens van de talloze Oekraïners die de Russische agressie te vroeg uit het leven rukte. Hun bijdrage aan de wereld is voor altijd onvoltooid. The Kyiv Independent

Een niet te missen getuigenis en een kostbaar literair meesterwerk, een stralend lichtbaken vanuit het hart van het duistere geweld. The Guardian

Een monument van strijd dat de slachtoffers en overlevenden van de Russische invasie van Oekraïne berouwt en eert […] Victoria Amelina is messcherp, kraakhelder en onverschrokken. Irish Independent

Steeds herinnert het boek aan wat het had moeten zijn, maar Amelina’s scherpzinnige, nabije stem klinkt helderder dan ooit. The Times Literary Supplement

Een symbool van het Oekraïense verzet. Tortoise

De chaos spat van de pagina’s. Dit boek dwingt je tot een aandacht die het nieuws niet lukt. The Observer

Dit boek laat je lachen, huilen en diep buigen voor de veerkracht van de Oekraïners. Geen enkel journalistiek verslag kan hieraan tippen. The Sunday Times

Rusland vermoordde deze schrijver – urgenter wordt literatuur niet. The Telegraph

Vanaf de eerste pagina merk je hoe groot Amelina’s talent was. Ze bezat een van nature meeslepende stem die tegelijkertijd diep persoonlijk en universeel is. The Financial Times

Een verpletterend relaas. Ongekend en zeldzaam urgent. The House

Getuige én slachtoffer [..] Een prachtig eerbetoon aan een schrijver die er niet meer is. Kirkus

De redactie heeft het aangedurfd Amelina’s ruwe schetsen en flarden op te nemen. Het is alsof de taal zelf door bommen is verbrijzeld […] Een mokerslag die de gruwel van de oorlog pijnlijk tastbaar maakt. The New York Times

Een heel belangrijke getuigenis van de dagelijkse overlevingsstrijd in Oekraïne, gezien door de ogen van vrouwen. Het is een dwingende oproep aan de wereld: we mogen niet wegkijken van de systematische mensenrechtenschendingen onder de Russische bezetting. Deutschlandfunk

Victoria Amelina heeft niet alleen een monument opgericht voor alle onvermoeibare vrouwen die de waarheid in Oekraïne aan het licht brengen, maar ook voor zichzelf.’ Die Tageszeitung

De rauwe werkelijkheid drong zich op en verdrong de verbeelding; alleen de poëzie hield stand en raakte de juiste snaar bij een realiteit die soms simpelweg onbevattelijk was. En attendant Nadeau

Vrouwen die oorlog zien is een instrument om, als het moment daar is, de straffeloosheid te doorbreken en gerechtigheid af te dwingen. Le Monde

Lees het voor haar. Vang de klap. Le Nouvel Obs